Producten en Kruiden

Specerijen: Ajowan en Anijs

In dit artikel zullen twee specerijen behandeld worden, en wel: Ajowan en Anijs. In dit artikel leest u hoe u deze specerijen kunt herkennen, wat hun smaak en aroma is, en ook hoe u deze kunt toepassen. Tevens zult u ook zien hoe u deze specerijen kunt bewaren, hoe ze toe te passen in de geneeskunde, en enkele keukentips. Bij vragen en/of opmerkingen, kunt u altijd een reactie onderaan de pagina plaatsen.


Ajowan (Lat. Carum ajowan)

De gedroogde, donkerbruine vruchten van de 30 tot 60 cm hoge planten komen oorspronkelijk uit Indië, maar worden tegenwoordig ook in Egypte, Ethiopië, Pakistan, Afhanistan en Iran verbouwd. De kruidige plant, die tot de familie van de schermbloemigen behoort, doet uiterlijk een beetje denken aan een wilde peterselie. Het zaad lijkt op grote selderijzaden.

Smaak en aroma
Ajowan smaakt heel erg scherp, iets bitter en ruikt naar tijm.

Toepassingen
Het zaad wordt gemalen of als hele korrels gebruikt. Ajowan past goed bij alle peulvruchten en wortelgroenten, maar ook bij pickles, gegrilleerd vlees en gevogelte. Het wordt gebruikt in oosterse pilafs en Indiase pankorhas (pikant gebak van eierdeeg).

Als hele korrel wordt het voor het bakken over brood of koekjes gestrooid.

Bewaring
In een stevig sluitend blik koel en donker bewaren.

Toepassing in de geneeskunde
De vruchten zijn vooral in India een huismiddel tegen spijsverteringsstoornissen en astma.

Keukentips
  • Het aroma van ajowan is heel sterk, daarom spaarzaam gebruiken.
  • Ajowan vindt u in oosterse en Indische levensmiddelenzaken, zoals bijvoorbeeld een toko.



Anijs (Lat. Pimpinella anisum)

De grijsgroene tot bruinige zaden van de ongeveer 50 cm hoge anijsplanten waren al in de Oudheid in Egypte, Syrië, Griekenland en Cyprus bekend als specerij en geneesmiddel. Anijs heeft veel zon nodig om zijn karakteristieke smaak te kunnen ontwikkelen.

Daarom wordt de plant voornamelijk rondom de Middellandse Zee, vooral in Spanje, Italië, Griekenland en Turkije, maar ook in Bulgarije op akkers verbouwd. Ook in India, Rusland, Midden- en Zuid-Amerika is anijs wijdverbreid.

Anijsplanten behoren tot de familie van de schermbloemigen. De zoetigruikende plant met peterselieachtige blaadjes vormt bloeiwijzen met losse schermen. Daarin zitte kleine, witte bloempjes waaruit zich de zaadjes ontwikkelen. De plant wordt geoogst als hij rijp is en daarna geslagen.

Smaak en aroma
Anijs ruikt en smaakt kruidig-scherp en zoet-aromatisch.

Toepassing
De zaden zijn heel en gemalen te koop. Het sterkste ontwikkelt zich het aroma van de geplette anijs. Gemalen of als hele zaden wordt anijs vooral gebruik voor het kruiden van sepculaas, taaitaai, brood en gebak. Het past ook bij zoete gerechten als vruchtensalades, peren- en appelcompote, melk- en griesmeelgerechten en pruimenmoes.

Bewaring
In een stevig sluitend blik droog, koel en donker bewaren. Zo is anijs ongeveer 12 maanden houdbaar.

Toepassing in de geneeskunde
Anijsthee verzacht hoest en verkoudheid, kalmeert en werkt slaapverwekkend. Bovendien geeft het een'zuivere adem', zoals de Romein Plinius al wist te vertellen.

Keukentips
  • Hele zaden, geplet in de vijzel, ontwikkelen eens zoveel aroma als reeds gemalen anijs, die al snel kracht verliest. Daarom moet u gemalen anijs altijd in kleine hoeveelheden kopen en snel verbruiken.
  • Anijs is heel sterk van smaak,dus spaarzaam gebruiken. Vaak is een snufje al voldoende.
© 2007 - 2009 Hikari, gepubliceerd in Producten (Eten en Drinken) op 28-09-2007. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Hikari is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen


Reageer op het artikel "Specerijen: Ajowan en Anijs"


Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit artikel.